Verslagen. Er zijn zoveel dingen die je kunt verliezen en waar je om kunt rouwen. Voor mij is dat nu intimiteit. Die is weg. Dood. Het rouwproces kan vele kanten opgaan, maar ze draaien allemaal om dezelfde basisstadia: ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en acceptatie. Acceptatie is misschien wel de moeilijkste. Acceptatie betekent dat ik de waarheid moet erkennen.
Verliefd. Onbemind. Niet gewaardeerd. Alle synoniemen zijn van toepassing, en toch blijft er een huwelijk over dat, tenzij er een wonder van God gebeurt, me altijd een leegte zal laten voelen. En de behoeften. Ik heb nog steeds behoeften. Die zijn niet verdwenen met de intimiteit. En het is eigenlijk nog erger, maar ik praat er liever niet over, zelfs niet met mezelf. Innerlijk schreeuw ik het uit, zodat de buren niet denken dat ik gek ben, en dwaal ik door het huis in de hoop dat deze behoefte overgaat. Dat gebeurt niet. Verdorie. Mijn borst doet pijn en ik kook van woede. Soms gaat de woede niet weg.
Ik kijk naar buiten en zie het verkeer. Ik vraag me af of ze wel een goed huwelijk hebben. Het maakt niet uit. Hier ben ik. Een koude douche. Ik heb een koude douche nodig. Ik weet al dat het niet zal helpen. Een training. Dan word ik tenminste moe. Ik stort me op de gewichten en martel mijn lichaam tot een bezweet hoopje uitputting. Het helpt een beetje, maar het vuur brandt nog steeds. Wat nu? Ik lees wat verhalen, maar ik ben er niet in de stemming voor. Ik ben in de verleiding, maar ik doe het niet. Een herinnering. Wat is een goede herinnering? Oh, die ene. Het is altijd die ene. Ik weet niet eens meer of het echt is. Het maakt niet uit.
Mijn hart is er eigenlijk niet bij, maar ik heb wat ontspanning nodig. Alleen kleed ik me helemaal uit. Naakt zittend op mijn bankje speel ik met mijn handen met mijn ballen en mijn penis. Dat voelt goed. Mmmm. Ze lacht. Ze is zelfs een beetje verlegen. Sexy. Weer een herinnering. Ze draagt dat zwarte kanten negligé. We zoenen. Ik laat mijn handen over haar lichaam glijden en ze kreunt. Het is geil. Ontzettend geil. Ja, ik vind het nu wel leuk.
Ik kus die plek achter op haar nek en ze smelt weg. Het roept nu zoveel herinneringen op. Ik kleed haar uit en smult van haar borsten. Dat maakt haar helemaal gek. Ze grijpt naar mijn piemel en ik laat het toe. Ze vertelt me hoe groot ik ben en vraagt me om haar te neuken. Nog niet, schatje. Nog niet. Met mijn eigen plannen in gedachten, glijden mijn lippen over haar buik. Ik kan haar nu ruiken. Dat maakt mijn piemel wild. Ze ruikt heerlijk. Alsof seks zelf in een geur is gevangen.
Ik plaag haar met kusjes rond haar schaamheuvel, bijna, maar net niet helemaal, raak ik haar heerlijke kutje aan. Ze smeekt me nu. ” Alsjeblieft,” hoor ik haar in mijn gedachten, en ik haal nog een keer diep adem, genietend van haar aroma voordat ik mezelf beloon met haar smaak. Ja. Ze kronkelt onder mijn tong en fluistert onfatsoenlijke woorden terwijl ik haar steeds dichterbij breng. Ze maakt een bekend geluid en knijpt in mijn hoofd terwijl ze zich door mijn lichaam beweegt.
Ik veeg mijn gezicht af en kruip over haar heen. Ze is doorweekt van het zweet en hijgt. Ik vind deze aanblik mooi. Ik druk mijn gewicht op haar en richt mijn penis op haar opening. Ja. Dat herinner ik me nog. Mezelf in haar fluweelzachte vochtigheid steken is een onbeschrijflijk genot en ik geniet ervan. Mijn stoten zijn eerst langzaam, maar haar gekreun, de aanblik van haar onder me en de oerdrang om te neuken zorgen ervoor dat ik de controle verlies. Haar ogen zijn wijd open en haar mond staat open. Luid gehijg is het enige geluid dat ze maakt. Haar lichaam trilt onder mijn stoten en dat brengt me tot een hoogtepunt.
Mijn hand is nat. Vol en druipend. De geur van mijn eigen sperma dringt mijn neus binnen. Ik open mijn ogen. Ik ben alleen. Verlaten.