Noot van de auteur:
Dit is weer een romantisch verhaal met een leeftijdsverschil. Ik hoop dat het realistisch en plezierig is om te lezen.
Willow Morrison was al twintig jaar lerares. Ze hield van haar werk en van haar leerlingen. Hun vooruitgang was haar beloning, en het zich volledig wijden aan de opvoeding en ontwikkeling van jonge geesten had haar enorm geholpen na de dood van haar man, Brett.
Lieve Brett – een man waar elke vrouw alles voor over zou hebben. Volwassen en knap, hij was het toonbeeld van cultuur, intellect en wijsheid. Ze waren getrouwd toen hij eenendertig en zij twintig was. Direct na het einde van de Tweede Wereldoorlog was hij in Marsh City aangekomen om zijn vliegtuigfabriek uit te breiden. Daar ontmoette hij de elegante schooljuffrouw Willow en al snel besloot hij haar het hof te maken. Hun romance was diep en oprecht, en vijftien jaar lang bloeiden ze op in een huwelijk waar velen jaloers op waren en dat ze probeerden na te bootsen.
Het noodlot sloeg toe toen Brett in de zomer in de vuurlijn van een bankoverval terechtkwam. Hij probeerde een vrouwelijke kassière te beschermen, maar die actie lokte een schot uit van een van de overvallers. Er ontstond een hevig vuurgevecht waarbij meerdere andere bankbezoekers gewond raakten. Brett overleed enkele uren later aan de gevolgen van de kogel die hij vlak bij zijn hart had gekregen.
Willow herbeleefde dat moment voor altijd, voelend hoe het levenloze lichaam van haar man in haar armen geklemd lag. Hij ademde zo zwak en leek zo afwezig. Pas op het allerlaatste moment zei hij: “Ik hou van je, mijn liefste vrouw. En ik zal de Heer vragen je in Zijn armen te sluiten.” Toen gleed hij de eeuwigheid in, haar alleen achterlatend om te huilen.
Dat was vijf jaar geleden. De pijn was grotendeels verdwenen en ze verheugde zich in de wetenschap dat Brett zich in de eeuwige vreugde van Christus’ tegenwoordigheid bevond. Haar vaardigheden als lerares hadden haar een baan opgeleverd aan de plaatselijke hogeschool, waar ze nu Engels en literatuur doceerde.
Voor studenten, docenten en vrienden leek ze een ervaren, aangename, intelligente vrouw van middelbare leeftijd. Haar lichtbruin-gouden haar had hier en daar wat grijze plukjes rond haar oren en er waren fijne lijntjes rond haar ogen, maar haar huid was gezond en haar figuur was goed getraind. Ze was ongeveer 1,70 meter lang en had de strakke rondingen van een Lauren Bacall. Een aantal van haar vrienden en familieleden vroegen zich af waarom ze geen poging deed om een date te regelen. Maar Willow had het nuttig druk. Hoewel ze af en toe een vaag gevoel van eenzaamheid ervoer en verlangde naar die tedere intimiteit die ze met Brett had gekend, zag ze het gewoon niet gebeuren. Bovendien had ze helemaal geen single mannelijke vrienden van haar leeftijd.
Haar zus Lynn, die zes jaar jonger was en getrouwd en vier kinderen had, kwam op een nazomermiddag op bezoek. Ze zagen elkaar vaak, omdat hun ouders allebei waren overleden en ze nu elkaars enige overgebleven familie waren.
‘Willow, ik zat ergens over na te denken,’ begon Lynn terwijl ze aan de toonbank zat en in een limonade roerde die haar zus had gemaakt.
‘En hoe zit het met Harriets nieuwste vriendje? Je kunt maar beter op je dochter letten, Lynn,’ waarschuwde Willow. ‘Ze wordt de jongste bruid die Marsh City ooit heeft gekend als je haar laat blijven flirten met elke jongen op school.’
‘Oh, Phil gaat het daar vast met haar over hebben,’ lachte Lynn. ‘Je weet wat voor vader hij is. Hij daagt elke potentiële huwelijkskandidaat uit tot een duel voordat hij iemand onze dochter laat meenemen. Maar nee, het is, eh, over jou dat ik het eigenlijk wil hebben.’
‘De degelijke, keurige, middelbare Engelse lerares Willow Morrison?’ en Willow trok nieuwsgierig haar wenkbrauwen op. ‘Wat valt er nog meer te zeggen?’
Lynn nam een slok limonade. “Aantrekkelijk, slim, geestig… is Willow Morrison beschikbaar?” opperde ze.
Willow haalde diep adem, zichtbaar geërgerd. “O, alsjeblieft.”
‘Zus, ik wil gewoon dat je gelukkig bent, en… voldaan,’ drong Lynn aan.
‘Denk je dat ik dat niet ben?’
“Ik denk dat je wat betreft je academische prestaties en werk wel goed bent. Maar hoe zit het met mensen? Hoe zit het met relaties? Je bent niet gemaakt om alleen te zijn. Ik herinner me nog hoe je met Brett was. Onbezorgd. Tevreden. Gelukkig. Nu ben je een wandelend woordenboek.”
‘Hartelijk dank,’ antwoordde Willow droogjes. ‘Kijk, Lynn,’ en ze ademde uit terwijl ze serieus werd, ‘het is niet dat ik ertegen ben. Ik heb alleen… ik moet nog een man ontmoeten die zowel met Brett te vergelijken is als een contrast vormt. Hij moet karakter en geloof hebben… en toch mag hij me niet naar Brett doen verlangen elke keer dat ik hem zie.’ Haar stem werd zachter bij de laatste woorden.
Lynn pakte de hand van haar zus vast. ‘Ik snap het. Het enige wat ik vraag is dat je je meer openstelt. Ontmoet meer mensen. Ga naar evenementen. Dat is de enige manier om erachter te komen of er zo’n man voor je bestaat.’
Willow zuchtte, maar glimlachte ook, en knikte. “Oké. Jij had de oudere zus moeten zijn. Je bent al zeurderig genoeg.”
“Bedankt ! ”
Ongeveer een maand lang deed Willow haar best. Ze ging met Lynn en haar man Phil naar een groot liefdadigheidsevenement in het gemeentehuis; ze werd lid van een boekenclub; ze deed meer moeite om zich voor te stellen aan vreemden in de kerk. Maar nog steeds geen potentiële partner.
Het herfstsemester zou de volgende week beginnen en Willow zat tot haar nek in de voorbereidingen. Boeken, papieren, lesplannen… ze moest alles verzamelen en ordenen, plus haar klaslokaal inrichten en haar bureau voorzien van alle benodigdheden. Ze liep constant heen en weer, overlegde met andere docenten en observeerde de nieuwe studenten die mondjesmaat op de campus arriveerden.
Het regende, een herfstwind deed de natte bladeren van de esdoorns op het grasveld wapperen. Willow ging naar de bibliotheek om de roman Jane Eyre van Charlotte Brontë te zoeken, die ze in haar eerste les zou gebruiken.
‘Goed. Fictie… BE tot en met BI, nee, BL… BO… BR, aha,’ mompelde ze terwijl ze de schappen afspeurde. Ze bereikte het einde van het gangpad en realiseerde zich dat het boek er niet was. Ze wist dat het in de bibliotheekcollectie zat, want ze had het vorig jaar gebruikt. Het moest wel uitgeleend zijn.
Even stond ze daar, een beetje ontstemd. Toen klonk er een stem achter haar.
“Was u op zoek naar Jane Eyre ?”
Toen ze zich omdraaide, merkte ze dat ze omhoog moest kijken – heel ver omhoog – om de spreker in de ogen te kijken. Hij was jong en zag er heel ernstig uit, maar in zijn bruine ogen flonkerde een sprankje, als een lach die nog niet was uitgesproken.
Ze glimlachte. “Ja, maar als je het er al uit hebt gehaald, wil ik het niet van je afpakken,” antwoordde ze.
‘Bent u een van de leraren hier?’ vroeg hij.
“Inderdaad. Een leraar Engels.”
‘Dus je zocht dit voor schoolwerk,’ raadde hij terecht, terwijl hij haar het boek aanreikte. ‘Alstublieft, je had het nodig.’
‘Waarom leest een jongen Jane Eyre?’ vroeg Willow met een grijns.
“Voordat ik antwoord geef, moet ik twee dingen rechtzetten. Ten eerste is Jane Eyre een klassiek literair werk met een goed geschreven plot, nuttige lessen en goede morele waarden, en zou het niet als een ‘meisjesboek’ moeten worden beschouwd alleen omdat de hoofdpersoon toevallig een vrouw is. Ten tweede ben ik geen jongen.”
‘Zo waar,’ dacht Willow onwillekeurig toen ze zijn lange, gespierde gestalte bekeek. Ze lachte. ‘Je hebt helemaal gelijk, en mijn excuses. Je eerste punt is er een die ik zelf ook probeer over te brengen op mijn studenten. Als een boek vermakelijk, leerzaam en ethisch is, maakt het toch niet uit of de hoofdpersoon een man of een vrouw is? Ikzelf ben dol op veel romans over mannen.’
De jongeman glimlachte. “Ik denk dat u het soort leraar bent dat ik leuk zal vinden.”
‘Ben jij hier student?’ vroeg Willow verbaasd.
“Ja, mevrouw.”
“Oh, ik ben Willow Morrison.”
“Juffrouw of mevrouw?”
Willow aarzelde. “Mevrouw, maar ik ben weduwe.”
Een blik van medeleven verscheen op het gezicht van de man. “Het spijt me zeer. Het was niet… recent, toch?”
‘Nee. En God is mijn troost geweest,’ antwoordde ze openhartig.
‘Ik gok dat je christen bent,’ zei hij, met een twinkeling in zijn ogen.
“Van harte. En jij?”
Hij glimlachte. “Ik ook. Natuurlijk heb ik het gevoel dat ik nog zoveel te leren heb,” voegde hij er vol vertrouwen aan toe.
‘Dat doen we allemaal,’ verzekerde ze hem. ‘En ik ben zo blij een medegelovige te ontmoeten. We zijn niet alleen leraar en leerling, maar ook broer en zus in Christus. Of misschien wel moeder en zoon.’
‘Je kunt toch niet zoveel ouder zijn dan ik,’ wierp hij tegen.
‘Nou, hoe oud ben je?’, antwoordde ze.
‘Tweeëntwintig.’ Hij keek haar aan, waarbij één wenkbrauw komisch trilde, alsof hij wist dat ze, zoals de meeste vrouwen, haar leeftijd niet zou prijsgeven.
‘Dan had ik gelijk,’ zei ze triomfantelijk. ‘Ik ben veertig.’
De verbazing op zijn gezicht deed haar bijna in lachen uitbarsten. Hij liet zijn ogen snel over haar glijden en maakte toen weer contact met de hare. “Ik kan het niet geloven. Je bent zo… lief.”
Dat was niet het woord dat ze verwachtte, en tot haar verbazing en schaamte bloosde ze. “Nou, dank u wel, meneer… ik weet uw naam niet,” voegde ze eraan toe, blij dat ze de aandacht weer op hem kon richten.
‘Bert Haver,’ zei hij, en hij stak zijn hand uit.
Ze schudde het, zonder echt te weten wat ze deed. Het drong meteen tot haar door toen hij zijn naam noemde dat ‘Bert’ erg veel leek op ‘Brett’.
‘Aangenaam kennis te maken,’ zei ze uiteindelijk, terwijl ze haar stem dwong kalm en vriendelijk te klinken. ‘En nogmaals bedankt dat ik dit boek mocht meenemen.’
‘Het is mij een genoegen. Ik zit trouwens ook in jouw klas,’ liet hij haar weten.
Ze draaide zich al om, maar bleef even staan om hem nog een keer in de ogen te kijken. ‘Goed. Ik zie je maandag,’ glimlachte ze. Daarna liep ze weg en versnelde haar pas toen ze de gang bereikte. Eenmaal terug in haar klaslokaal streek ze haar haar glad en haalde diep adem.
‘Wat ben ik toch een dwaas om me zo druk te maken! Hij is maar een jongen! Een kind!’ mompelde ze. ‘Hoewel hij er niet zo uitziet,’ voegde ze er zachtjes aan toe, zijn gelaatstrekken in haar geheugen gegrift. ‘Hij is zo lang. En sterk ook. Ik zag meteen dat hij brede schouders had. Donkerbruin haar en ogen… Ik vond zijn ogen mooi. Ze waren zo levendig.’ Plotseling sloeg ze haar hand voor haar mond. Willow Morrison, stop daar nu mee! Je bent net een sentimenteel schoolmeisje! Hoe durf je zo te zwijmelen over een jongen!
Weken verstreken, de herfst maakte plaats voor de scherpere kou van de winter. De leerlingen van de Engelse klas waren dol op hun nieuwe lerares en zagen haar niet alleen als lerares, maar ook als vertrouwelinge en vriendin. Ze richtten hun eigen kleine boekenclubje op, waarin ze allerlei fictie lazen en bespraken, van klassiek tot modern, van beroemd tot onbekend. Willow hielp hen met hun opdrachten en inspireerde hen om hun geest te vullen met alle goede literatuur die ze konden vinden. En steeds vaker bracht Willow tijd door met Bert, ogenschijnlijk om te praten over hun favoriete boeken en auteurs, maar al snel ontstonden er wandelingen op de campus, lange, stille uren bij de open haard in de schoolbibliotheek terwijl zij werkstukken nakeek en hij studeerde, en diepere, meer persoonlijke gesprekken.
In Bert ontdekte Willow het soort man waarvan ze dacht dat hij niet voor haar bestond. Ja, hij was jong, maar niet onvolwassen. Zijn eigen reis vol verlies en moeilijkheden had zijn karakter al op jonge leeftijd gevormd en hem tot een groter vertrouwen in zijn Verlosser gebracht. Hij had gezien hoe zijn vader, een oorlogsveteraan die aan shellshock leed, zelfmoord pleegde en vervolgens hoe zijn moeder worstelde en zuinig leefde tot ze bezweek aan tuberculose. Hij had geen broers of zussen en geen naaste familieleden, dus hij moest het helemaal alleen redden. Hij was na de dood van zijn vader gestopt met school om zijn moeder te helpen en had tot voor kort geen geld gehad om weer te gaan studeren. Daarom zat hij op zijn tweeëntwintigste nog in zijn eerste jaar.
Willow aarzelde echter nog steeds om iets tussen hen te laten ontstaan. Mensen zouden een relatie tussen een leerling en een leraar afkeuren, en hun leeftijdsverschil zou zeker hun wenkbrauwen doen fronsen. Zoals ze zelf al had gezegd, was ze oud genoeg om zijn moeder te zijn. Dus waarom voelde het niet zo? Was het verkeerd? Als het hart en het karakter puur en sterk zijn, waarom zou er dan bezwaar tegen zijn?
Bert was op slag verliefd geworden toen hij Willow die dag in de bibliotheek tussen de boeken zag rondsnuffelen. Toch zag hij haar niet als iemand die zijn moeder kon zijn. Haar enthousiasme voor haar werk was zo meisjesachtig; als hij hardop las en zij luisterde, voelde hij zich weer even een kind, studerend met een vriend. Het leek hem zelfs nog beter dat ze zowel een frisse, jeugdige geest als een ervaren, serieuze geest bezat. Maar ook hij wist niet goed hoe hij verder moest.
Het was bijna kersttijd en er viel een lichte sneeuw over Marsh City. Bert had een grote doos naar Willow’s kleine huisje met twee slaapkamers gebracht, dat vlak bij de campus lag. In de doos zat een nieuwe tafel die ze had besteld en die in elkaar gezet moest worden; haar oude tafel had zijn beste tijd gehad.
“Het is koud buiten!” merkte Bert op, terwijl hij in zijn handen wreef en er lucht in blies nadat hij de doos had neergezet.
‘Ik maak warme chocolademelk,’ zei Willow met een stralende glimlach. ‘Wil je je even opwarmen?’
Hij glimlachte terug en merkte op dat haar broek en blouse haar slanke figuur erg aantrekkelijk stonden. “Dank je. Ik ga er straks mee aan de slag.” Hij trok zijn jas uit en liep naar de open haard om van de warmte te genieten.
Willows gedachten dwaalden af. Ze was even stil blijven staan bij de keukendeur en had net op tijd omgekeken toen ze hem zijn jas zag uittrekken. De zachte grijze trui die strak om zijn gespierde, atletische torso zat, lokte haar. Hij zag er zo sterk, mannelijk en zachtaardig uit, en een deel van haar verlangde ernaar om naar hem toe te gaan, haar gezicht tegen zijn borst te drukken en in zijn armen te rusten. Hoe vaak had ze dat wel niet met Brett gedaan? Die gedachte bracht een hete traan in haar oog. Ze was vergeten hoe het voelde om lief te hebben en geliefd te worden, om op iemand te leunen die sterker was dan zijzelf. Ze verlangde er zo ontzettend naar. Weduwschap was zwaar voor een vrouw die zo’n prachtig huwelijk had gekend. En Kerstmis maakte het nog moeilijker. Ja, Lynn en Phil en hun kinderen zouden op kerstavond komen, maar… het was niet hetzelfde. Het was niet genoeg.
Eerste Korintiërs 7:8-9 drong tot haar door. “Daarom zeg ik tegen de ongehuwden en weduwen: het is goed voor hen als zij volharden zoals ik. Maar als zij het niet kunnen verdragen, laat zij dan trouwen, want het is beter te trouwen dan te branden van verlangen.” Willow wist dat ze brandde van verlangen. Brandend van honger, van begeerte, van een behoefte die niemand anders dan één man kon bevredigen.
Ze klemde zich vast aan de rugleuning van een stoel. ‘O Heer, toon het mij! Help mij! Ik houd van U, en als ik de rest van mijn dagen alleen met U als mijn levensonderhoud moet doorbrengen, zal ik dat met vreugde en tevredenheid aanvaarden. Maar ik vraag U, alstublieft, laat mij de liefde van een man weer kennen! Ik mis Brett zo erg, en ik… ik weet dat ik verliefd ben geworden op Bert! Redder, wees mijn gids! Ik wil dat U de leiding hebt over elke stap in mijn leven.’
Ze hoorde de deur niet opengaan, omdat haar aandacht op dat moment volledig op God gericht was. Haar gebed had haar zo in beslag genomen dat haar ogen gesloten waren en haar lippen nauwelijks bewogen. Meer dan fysieke bevrediging verlangde ze naar geestelijke vervulling. Dat was de enige weg naar vrede. En Christus moest op de eerste plaats komen. Anders zou menselijke liefde niets voor haar betekenen.
Een hand raakte haar arm aan en ze schrok. Bert stond daar, zwijgend op haar neerkijkend. Zijn hand gleed naar beneden en omarmde haar middel. Daarna trok hij haar dicht tegen zich aan.
‘Willow, ik wilde je al een tijdje iets zeggen,’ begon hij met een lage, ietwat hese stem. Zijn ogen waren op haar gezicht gericht. ‘De Heer heeft het me net bevestigd. Ik heb Hem gevraagd of ik je daar kon vinden, terwijl je je vastklampte aan een stoel en aan het bidden was.’
Willow kwam even op adem.
‘Ik hou van je. Ik ben zo verliefd op je dat ik gek word,’ vervolgde hij, terwijl hij haar steviger tegen zich aan drukte. ‘Ik weet het… mensen zullen zeggen dat het raar is, dat ik te jong voor je ben, wat ze maar willen, maar ik weet dat God jou naar me toe heeft gebracht.’ Hij pauzeerde even en legde zijn handen aan weerszijden van haar gezicht. ‘Wil je met me trouwen?’
Haar ogen stonden op het punt te tranen en haar mond trilde, maar haar hart was zo licht en klopte van opwinding. Ze kon niet eens spreken. Dus knikte ze, een snelle maar vastberaden knik.
De opluchting en blijdschap die op zijn gezicht te lezen waren, maakten haar alleen maar gelukkiger. Een seconde later boog hij zijn hoofd om haar te kussen.
Het was teder, zacht. Willow voelde de tranen opkomen. Zoveel herinneringen en gevoelens kwamen naar boven na jarenlang weggestopt te zijn geweest. Haar handen vonden die van Bert en bedekten ze terwijl ze elkaar bleven kussen.
Hij verbrak de stilte en keek haar aan, zijn ogen, zo donker en rijk, zochten haar lieve blauwe ogen. Daarin las hij een smeekbede, een smeekbede om door te gaan. Dus deed hij dat. Hij kuste haar opnieuw terwijl zijn handen naar haar middel afdaalden. Ze sloeg haar armen om zijn nek, onbeschrijfelijk tevreden toen ze zich tegen zijn lichaam gedrukt voelde.
Ze merkte dat hij dit voor het eerst deed. Hij had haar eerder verteld dat hij nog nooit een serieuze vriendin had gehad en zijn eerste kus wilde bewaren voor de vrouw met wie hij zou trouwen. Ze voelde zich vereerd door elke enthousiaste aanraking van zijn lippen. Ze voelde dat hij opgewonden raakte. Natuurlijk zij ook. Als ze zo door zouden gaan, zouden ze misschien een grens overschrijden waar ze spijt van zouden krijgen. Tot haar opluchting trok hij zich als eerste terug.
‘Ik kan niet stoppen als we zo doorgaan,’ hijgde hij, zijn mondhoeken rood. ‘Ik wil je zo ontzettend graag!’
‘Ik weet het. Ik wil het ook,’ gaf ze toe, terwijl ze haar voorhoofd op zijn borst liet rusten. ‘Maar we zullen zo blij zijn dat we gewacht hebben.’
“Hoe lang moeten we nog wachten? Ik heb geen financiële zekerheid, en… Willow, ik heb laatst nog naar een huis gekeken…”
Ze keek hem aan. ‘Je hoeft je geld niet uit te geven aan een huis, dit is perfect voor een stel,’ zei ze op een kokette toon.
‘Echt?’ Zijn ogen lichtten op.
“Als u het niet erg vindt.”
‘Ik werk ‘s nachts en op zaterdag en heb een goede baan in het vooruitzicht voor na mijn afstuderen’, verzekerde hij haar.
“En ik heb het goed, dus geld is geen probleem.”
‘Dan…’ en Bert boog zich voorover, zijn kaakspieren aangespannen, wachtend op haar antwoord.
“Dan… ja.”
“Ja?”
“Ja!”
Hij omhelsde haar, zijn grote armen om haar heen precies zoals ze het gewild had.
Ze besloten dat het het makkelijkst zou zijn om op het gemeentehuis te trouwen. Een bruiloft plannen vlak voor Kerstmis zou te veel druk leggen op Willows zus en haar gezin. Bovendien moest ze nog met de rector van de universiteit en andere leidinggevenden praten.
Willow had Lynn al iets verteld over haar gevoelens voor Bert, en Lynn, die een vergelijkbaar standpunt had als haar zus, had geen bezwaar tegen het leeftijdsverschil tussen Willow en Bert. Ze waarschuwde Willow echter wel dat de universiteit misschien niet zo tolerant zou zijn. Zulke instellingen kunnen nogal stijfjes zijn, zei ze.
Ongelooflijk genoeg gaven de leidinggevenden van de universiteit hun goedkeuring, en Willow en Bert planden de volgende avond voor de ceremonie. Lynn, Phil en hun kinderen waren aanwezig, en de rechter verklaarde hen man en vrouw. Bert kuste Willow en leidde haar vervolgens naar een taxi die op de besneeuwde straat stond te wachten, terwijl de familie rijst gooide en felicitaties riep.
Het kersverse echtpaar was van plan hun korte huwelijksreis in Willow’s huis door te brengen, omdat Bert haar niet naar het internaat van de school kon brengen. Ze zouden na zijn afstuderen een echte reis maken.
Willow had de hele dag ervoor gewerkt om het huis stralend en gezellig te maken, en met de kerstversiering erbij straalde het een gastvrije sfeer uit voor het pasgetrouwde stel. Bert tilde haar gemakkelijk over de drempel. De sfeer van het kleine huisje ontging hem niet. Het zette hem aan het denken over wat hij aan het doen was en wat er gebeurd was. En wat er nog zou gebeuren.
Ze leidde hem charmant door de korte gang naar haar slaapkamer, die ze had gevuld met allerlei aantrekkelijke spulletjes die ze zich maar kon bedenken, in afwachting van deze avond. De lampen waren aan en verlichtten de hoeken met een warme gloed. Het bed zelf was groot en wit, met een prachtig gewatteerd hoofdeinde. Op een van de nachtkastjes stond een mandje aardbeien en een fles champagne, cadeautjes van Lynn en Phil. De platenspeler stond klaar met romantische muziek van het Jackie Gleason Orchestra, en Lynn had rozenblaadjes over het bed en de vloer gestrooid.
Willow draaide zich om naar Bert. Hij had de kamer in één oogopslag bekeken en richtte nu al zijn aandacht op de mooie, rijpe vrouw voor hem. Hij omarmde haar en kuste haar hartstochtelijk, terwijl hij haar bovenarmen meesterlijk vastpakte. Ze kreunde in zijn mond.
‘Nu hoef je niet meer te stoppen,’ fluisterde ze.
Hij glimlachte even en ging er weer vol voor. Zijn tong was actief en dat deed haar glimlachen. Op een gegeven moment beet ze in zijn onderlip, waarop hij schrok en achteruitdeinsde om haar verrast aan te kijken.
“Wat was dat?”
‘Vond je het leuk?’ vroeg ze koket.
‘Ja,’ gaf hij toe, terwijl zijn ogen haar van top tot teen bekeken. ‘Ik had er gewoon nooit over nagedacht… Ik heb dat soort dingen alleen in boeken gelezen.’
Een stralende glimlach verscheen op haar gezicht. ‘We hebben veel dezelfde boeken gelezen, weet je nog?’ Ze kwam weer dichter bij hem staan.
‘Ik denk dat je me een aantal van die dingen zult moeten leren, aangezien ik er nog nieuw in ben,’ glimlachte hij ondeugend tegen haar lippen. Ze kusten elkaar opnieuw. Toen legde ze haar hand op zijn borst en duwde hem zachtjes achterover.
‘Ik ga me even omkleden, oké?’ fluisterde ze, haar ogen helder en openhartig terwijl ze hem in het gezicht keek. ‘Maak je klaar voor me.’
Hij grijnsde en bloosde, terwijl hij nerveus en opgewonden zijn tranen probeerde in te houden. Toen ze zich eenmaal in de badkamer had opgesloten, wilde ze tegelijkertijd schreeuwen en lachen. Bert was zo lief, duidelijk verlangend naar intimiteit met haar, maar tegelijkertijd ook zo onschuldig.
Eerst zette Bert de muziek aan. Prachtige, rustgevende strijkers vulden de kamer met een liefdeslied. Hij gooide zijn jas en vest opzij, deed zijn stropdas af en ging op het bed zitten om zijn schoenveters los te maken en zijn overhemd open te knopen. Zijn hart bonkte in zijn keel. Dit was zijn huwelijksnacht en hij kon het bijna niet bevatten. Hij voelde zich een beetje bang. Willow had dit immers al vaker meegemaakt. Zij wist zoveel meer. Wat als hij zichzelf voor schut zette? Of zijn opwinding niet lang kon volhouden? De gedachte haar teleur te stellen maakte hem angstig. Ze verdiende het allerbeste.
Hij trok zijn overhemd en onderhemd uit, stond op, liet zijn broek zakken en trok zijn sokken uit. De kamer was behoorlijk warm – of misschien had hij het wel warm – en de vloer was bedekt met tapijt. Geen gevaar om verkouden te worden, zelfs niet op deze winteravond. In een vlaag van sentimentaliteit had hij een zijden korte broek aangetrokken die een vriend hem een paar jaar geleden voor de grap had gegeven. Misschien zou Willow die wel mooi vinden.
De badkamerdeur ging open en Bert draaide zich om. Willow stond daar in de meest onthullende lingerie die hij ooit had gezien: een witte kanten bh en string, bedekt met een kort, doorschijnend babydoll-topje. Hij kon de zachte rondingen van haar buik gemakkelijk door de stof heen zien. En haar prachtige ronde borsten waren bijna volledig zichtbaar.
Hij slikte opnieuw en liep in een soort verdwaasde trance naar haar toe. Eindelijk vond hij de woorden. “Je bent… sexy.”
Ze lachte zachtjes, maar was vooral ontroerd. Zoiets hoorde een veertigjarige vrouw niet vaak.
Ze strekte haar hand uit, pakte de zijne en bracht die naar haar borst. ‘Raak me aan, Bert. Ik wil je handen op me hebben,’ moedigde ze hem aan. Ze merkte zijn plotselinge verlegenheid op. Dit was immers zijn eerste keer.
Alsof hij verdwaasd was, streelde hij haar tere boezem, kneep er experimenteel in en keek haar af en toe aan om te controleren of het geen pijn deed. De hele tijd stond ze in vuur en vlam. De aanraking van een man op haar lichaam voelde na al die jaren zo vreemd, maar tegelijkertijd zo heerlijk. Op het moment dat ze naar buiten was gestapt en voor het eerst zijn gespierde borst en blote benen had gezien, gehuld in een strakke zijden short om zijn heupen, trilden haar benen en voelde ze een vochtigheid tussen haar dijen. Hij was een en al man, spieren en slankheid op de juiste plekken, donker haar dat zijn armen, benen en borst bedekte.
Hij boog zich voorover om haar te kussen, begon zachtjes, heel voorzichtig, en sloeg toen zijn gespierde armen om haar heen en trok haar stevig tegen zich aan. Ze ademde zwaar door haar neus terwijl ze zich vastklampte aan zijn bovenarmen.
Zijn lippen gleden plotseling langs haar kaaklijn naar haar nek en ze kon haar genot niet bedwingen. Het voelde zo zoet, zo intiem en heerlijk. Gekust worden in de nek was een van haar favoriete erotische ervaringen.
‘Je smaakt zoet, Willow, zo zoet,’ mompelde Bert.
“Ga zo door, schat.”
Bijna zonder erbij na te denken, reikte ze voorzichtig naar beneden om de strakke voorkant van zijn korte broek aan te raken. Toen haar vingers zijn gevoelige geslachtsdeel raakten, verstijfde hij en deinsde hij achteruit.
Willow keek hem recht in de ogen. ‘Het komt wel goed,’ verzekerde ze hem. Terwijl hij toekeek, zijn gezichtje schattig scharlakenrood gekleurd, raakte ze hem opnieuw aan en wreef zachtjes over de gladde zijde. Ze voelde zijn warmte, en ook dat hij trilde.
‘Willow… stop,’ smeekte hij. ‘Ik wil niet…’
“Wat?”
Hij slikte nerveus. “Ik wil… lang genoeg doorgaan om je een goed gevoel te geven.”
Een tedere glimlach verwarmde haar ogen. ‘We geven elkaar. Het gaat niet om het bereiken van een orgasme. Het gaat erom samen van elke seconde van de reis te genieten. We zullen ontspannen, het rustig aan doen en ons geen zorgen maken over het bereiken van de finish. Ik hou van je en wil je hele lichaam leren kennen, en ik wil dat jij hetzelfde met het mijne doet. Goed?’
Hij haalde diep adem en knikte. Willow had gelijk. Ze had in haar eerste huwelijk geleerd dat dit een levenslang leerproces was. Bert dacht bij zichzelf wat een fantastische lerares ze zou worden!
Hij leidde haar naar het bed en ging zitten, haar tussen zijn dijen trekkend. Ze legde haar handen op zijn schouders en keek hem vol liefde en verlangen aan. Zijn ogen weerspiegelden hetzelfde, en hongerig trok hij haar dicht tegen zich aan om haar borsten te kussen. Ze kreunde zachtjes en streek met haar vingers door zijn haar.
‘Ja, Bert, ja,’ moedigde ze hem aan.
Zijn bloed raasde door zijn aderen en bonsde in zijn hart als een doorgebroken dam. Deze prachtige vrouw aanraken, kussen en haar geur inademen was bijna te veel voor hem. En het was goed en juist. Hij had er geen spijt van dat hij zich al die jaren had ingehouden om dit met meisjes te doen met wie hij was uitgegaan. Sterker nog, hij voelde zich vrijer dan ooit. Zo vrij dat hij stoutmoedig haar babydoll opende en van haar schouders schoof. Nu droeg ze alleen nog een bh en string, en met haar slanke figuur leek ze niet ouder dan twintig. Bert slikte.
Haar handen gleden over zijn schouders en masseerden zijn gespierde lichaam. Daarna boog ze zich voorover en kuste hem hartstochtelijk. Hij sloeg zijn armen om haar blote middel.
‘Ga maar liggen, knappe jongen,’ instrueerde ze, terwijl ze zachtjes tegen zijn borst duwde.
In een oogwenk lag hij languit op het bed, en zij klom over hem heen, ging schrijlings op zijn heupen zitten en plaatste zich op zijn gespannen geslachtsdeel. Toen hun lichamen elkaar raakten, verstijfde hij.
“Oh, Willow, ik kan niet geloven dat we dit gaan doen!” riep hij uit met een kreunende stem.
Ze raakte zijn lippen aan met haar vingers en glimlachte. ‘Ik heb er zo naar verlangd om dicht bij je te zijn. Laten we hier even van genieten.’
Bert ging rechtop zitten, sloeg zijn armen om haar heen en drukte zijn gezicht tegen haar nek, genietend van de warmte van haar zoetgeurende huid. Ze kuste zijn oor en hield hem vast. Een minuut lang bleven ze zo staan, roerloos, in elkaars armen geklemd.
‘Redder, dank U wel dat U mij deze lieve vrouw tot mijn echtgenote hebt gemaakt,’ fluisterde Bert.
‘O Heer, U bent zo goed,’ fluisterde Willow. ‘Dank U wel voor weer een kans om de liefde van een goede man te voelen.’
“Laten we elkaar met liefde en onbaatzuchtigheid helpen”, voegde Bert eraan toe.
“En moge deze nacht gezegend zijn.”
Bert was de eerste die zijn hoofd ophief. Hij keek Willow in de ogen. Zijn eigen ogen flakkerden van teder verlangen. Zachtjes raakte hij haar lippen aan met de zijne. Ze beantwoordde de kus. Hun kussen werden steeds vuriger en intenser. Het was hemels om zo innig omhelsd te zitten en elkaars mond en tong onbeschaamd te verkennen. Ze hoefden niet te praten. Slechts af en toe ontsnapte er een zacht kreuntje of een zuchtje. En zachtjes vulde de weelderige orkestmuziek de achtergrond met een werkelijk romantische sfeer.
Willow begon heel langzaam en wreef zich tegen de schoot van haar jonge echtgenoot aan. Een hese kreun in zijn keel vertelde haar dat hij erg opgewonden was door haar bewegende lichaam. Zijn forse penis voelde zo goed, zo krachtig, tegen haar gevoelige vrouwelijkheid gedrukt. Berts handen dwaalden over haar rug, op zoek naar de sluiting van haar bh en maakten die los. De bh viel af en onthulde haar volle, ronde borsten.
“Wauw…” was alles wat Bert kon uitbreken, terwijl hij met grote ogen en een rood gezicht staarde en zich vervolgens voorover boog om die weelderige rondingen van vrouwelijk vlees te kussen.
Willow hapte naar adem toen zijn mond haar huid raakte. Ze streelde zwakjes door zijn haar. Als ze niet wist welke andere wonderlijke dingen hen nog te wachten stonden, zou ze al tevreden zijn geweest met dit: zittend op Berts sterke dijen, zijn handen die haar meesterlijk vasthielden terwijl hij aan haar borsten zoog en likte.
Maar er was nog zoveel meer, en dat had ze nodig. Ze wilde het hem ook laten zien.
Ze legde haar hand op zijn opgezette kruis en drukte haar wang tegen de zijne. Hij schrok even, maar ze fluisterde: “Blijf me kussen, schat.” Langzaam wreef ze over hem, waardoor zijn viriele lid volledig stijf werd.
Plotseling hief hij zijn hoofd op om haar lippen met de zijne te vangen, bijna hijgend van zijn vurige verlangen naar haar. Ze kusten elkaar terwijl ze hem bleef strelen.
‘Willow, lieverd… uhh, dat voelt zo goed!’ hijgde Bert. Zijn heupen bewogen wild.
Ze glimlachte, haar lippen tegen de zijne. “Mag ik hem eruit halen?” vroeg ze ondeugend.
“Ja!”
Met haar behendige handen trok ze de tailleband van zijn korte broek naar beneden en bevrijdde zijn hete, harde penis. Toen deed ze iets wat hij overweldigend sexy vond. Terwijl ze hem in de ogen keek, likte ze haar vingers en streelde vervolgens zijn hele lengte. Bert beefde, zijn hoofd viel achterover. Hij moest zich stabiliseren door Willow los te laten en zijn handen aan weerszijden van zich te plaatsen. Maar zijn rijpe bruid had nog meer heerlijke kwelling voor hem in petto. Ze gleed van zijn schoot af en knielde voor hem neer.
‘Schatje… wat ben je…’ begon Bert.
Willow plaatste haar lippen om de eikel van zijn penis en zoog eraan.
‘Hemel!’ Bert kon zijn uitbarsting niet bedwingen. Hij gebruikte Gods naam nooit lichtzinnig, maar in dit geval voelde hij zich volledig de controle kwijt.
Terwijl Willow hem likte, met haar tong het kleine spleetje op zijn eikel bewerkte en met haar zachte vingers zijn omtrek kneep, verloor hij bijna zijn bewustzijn. Dit voelde zo ongelooflijk. Nooit, in al zijn eenzame jaren als vrijgezel, had hij zo’n niveau van genot ervaren tijdens het masturberen. Op meer dan één manier zou het pure gelukzaligheid zijn om een ervaren vrouw te hebben.
Een paar minuten lang speelde Willow de liefde met de penis van haar man. Ze ging langzaam te werk en pauzeerde om de minuut, als Bert het punt van geen terugkeer naderde. Hij ademde zwaar en kalmeerde een beetje, waarna ze verderging. Haar ogen schoten steeds naar zijn gezicht, en hij had moeite om niet in haar heerlijke mond te klaarkomen.
Toen ze even stopte om haar kaak te laten rusten, trok Bert aan haar armen en zei met hese stem: “Schatje, ik moet je plezier geven.”
‘Oh Bert, dit doet me echt plezier,’ antwoordde ze, terwijl ze zijn kusjes in haar nek met genot in ontvangst nam.
‘Maar ik wil met je vrijen,’ herhaalde hij. ‘Alsjeblieft, laat me proberen je hetzelfde gevoel te geven als jij mij hebt gegeven.’
Ze keek hem vol bewondering in de ogen. “Ik zou vereerd zijn. Neem me mee, Bert.”
Zonder aarzeling trok hij zijn korte broek uit. Willow trok haar string uit, waardoor Bert even stilstond om haar geschoren schaamstreek te bewonderen. Daarna nam hij haar in zijn armen en zette haar weer op zijn schoot. Het contact van warme, levendige huid prikkelde hen beiden, en Bert voelde meteen de hete sappen uit Willows intieme delen op zijn opgewonden penis sijpelen. Er was geen reden tot schaamte om naakt te zijn in het bijzijn van een ander; voor zowel man als vrouw was dit het toppunt van aardse lust.
‘Ik las dat het voor jou makkelijker zou zijn als we het om te beginnen op deze manier doen,’ zei Bert zachtjes, terwijl zijn handen haar zachte heupen streelden.
Ze glimlachte alleen maar en richtte zich net genoeg op om zijn penis in haar lichaam te leiden. Bij de eerste aanraking van zijn puntje met haar vochtige plooien, haalde ze diep adem. Hoe lang was het geleden dat ze die sensatie had gevoeld van een man die haar binnendrong? Met haar heupen werkte ze hem naar binnen. Berts borstkas rees en daalde met zware, snelle ademhalingen terwijl hij toekeek hoe het lichaam van deze prachtige vrouw zijn pijnlijke lid ontving. Om dit eindelijk te ervaren, de vereniging van zijn lichaam met dat van zijn vrouw, was onbeschrijfelijk. Eindelijk kon hij ervaren hoe het voelde om zich in de heerlijke, natte kern van een vrouw te hullen. De jaren van wachten waren het waard geweest.
Willow liet zich langs zijn penis glijden tot aan het handvat. Een lange tijd bleven ze stil liggen, ademhalend, genietend van de sensaties en deze ongelooflijke intimiteit, en zich voorbereidend op de volgende stap.
Willow zette het initiatief door langzaam haar bekken te draaien. Bert sloot zijn ogen en greep haar heupen vast terwijl ze zijn penis kneedde. Ze beefde toen ongewoon sterke sensaties door haar vulva stroomden. Ze wreef zich stevig tegen haar man aan en genoot van de frisheid van het gevoel.
Onder begeleiding van gebroken adem en half afgemaakte kreten stortten ze zich in de erotische dans van de huwelijksliefde. Bert leerde de rollende heupen van zijn vrouw met de zijne te beantwoorden, waardoor een verbazingwekkende, bevredigende uitwisseling van genot ontstond.
‘Lieverd… je bent hier zo… goed in!’ gromde hij, terwijl hij haar zachte billen kneep en haar steeds weer tegen zich aan trok.
‘Vind je het mooi, Bert?’ vroeg ze fluisterend.
“Ik vind het geweldig! Jij ook? Voelt het goed voor je?”
Ze knikte snel en kort. Haar lendenen werden overspoeld door genot en ze kon nauwelijks praten. “Oh ja! Je bent zo groot en stevig vanbinnen! Het is… geweldig!”
Willow zag aan Berts bezwete gezicht en wijd opengesperde mond dat hij op het punt stond te klaarkomen. Haar onbaatzuchtige hart stroomde over van het verlangen hem het grootste menselijke genot te schenken, en ze reed hem harder, woester, terwijl ze haar golvende bewegingen op zijn gevoelige penis verlengde.
Hij voelde het aankomen en kreunde. Deze gevoelens, in combinatie met het beeld van deze ongelooflijke vrouw die zijn liefde zo enthousiast beantwoordde, deden hem de controle verliezen. Hij schokte toen zijn testikels zich samentrokken.
‘Ja! Oh mijn God, ja! Willow, schatje… je maakt me… ik ga…’ en met een onvaste kreet sloeg hij zijn armen om haar heen als in een bankschroef en drong zo diep mogelijk in haar door. Willow klemde zich om hem heen, haar eigen orgasme overspoelde haar als een onstuitbare golf. Ze voelde zijn penis samentrekken en haar overspoelen met warm, zoet sperma.
‘Oh Bert, ja! Ja! Ik voel het… Ik voel hoe je me vult. Mijn God, dat is zo goed! Oh, ik was helemaal vergeten hoe goed dat voelt!’ ademde ze, haar mond tegen zijn schouder.
Een paar seconden lang konden ze alleen maar naar adem happen en wachten tot hun bonzende harten tot rust waren gekomen. Toen pakte Bert Willow’s gezicht zachtjes vast en kuste haar. Ze verwelkomde zijn lippen.
“Ik kan niet geloven hoe… geweldig dat voelde!” zei hij vol ontzag. “Ik ben de meest gezegende man op aarde.”
‘Of misschien ben ik wel de meest gezegende vrouw,’ antwoordde ze met een glimlach. ‘Je hebt me een geweldig gevoel gegeven.’
‘Ik wil meer doen. Ik heb tot nu toe alleen maar gezeten en jou al het werk laten doen,’ was zijn verontschuldigende opmerking.
‘Ik kon het niet laten om helemaal los te gaan,’ bekende ze. ‘Maar we hebben de hele nacht, en morgen, en overmorgen, en volgende maand, en volgend jaar, als God het wil, om van elkaar te leren. Ik denk dat we allebei nog zoveel moois in het vooruitzicht hebben,’ en ze kuste hem opnieuw.
‘Met een leraar zoals jij ben ik van plan om mijn hele leven lang bij je te blijven studeren,’ gromde Bert met een heerlijke, sensuele ondertoon, voordat hij haar weer bij zich op het bed trok.