Hallo. Ik ben 26, single en heb helaas weinig hoop op een partner of zelfs maar een gezin. En ik heb al die schuldgevoelens en andere “oh, seks is slecht”-gedachten wel doorstaan. Daarover zal ik later nog een bericht plaatsen.
Zoals ik hierboven al schreef, ben ik 26, worstel ik nog steeds met mijn studie en het opbouwen van een carrière. Dat heeft veel te maken met gezondheidsproblemen en het feit dat mijn universiteit niet zo goed is. Ik worstel met veel schuldgevoel, schaamte en het gevoel dat ik nergens goed voor ben, dat ik nooit succesvol zal zijn en nooit de liefde zal vinden.
Hierdoor verloor ik mijn zelfrespect en verviel ik in seksuele zonde, waardoor ik me nog slechter voelde dan voorheen. Ik geloofde dat ik met mijn pornoverslaving en seksuele gedachten nooit de zegeningen van God waardig zou kunnen zijn.
Maar de laatste tijd probeer ik mijn relatie met God nieuw leven in te blazen en het leven te leiden dat Hij voor me in petto heeft. Ik moest leren om liever voor mezelf te zijn en mezelf mijn fouten te vergeven. Dat is erg moeilijk. Helaas ben ik geen maagd meer. Ik heb dan wel geen daadwerkelijke seks gehad, maar het zou overdreven zijn om mezelf nog maagd te noemen.
Maar nu wijd ik me eraan om de rest van mezelf te bewaren voor mijn toekomstige vrouw, of ze nu maagd is of niet. Eerlijk gezegd maakt het me niet uit, en net als ik deed zij haar best om het tot het huwelijk uit te stellen. We konden elkaars worstelingen begrijpen en samenwerken om een beter leven te creëren volgens Gods plan.
Natuurlijk is dit alleen mogelijk als het in Gods plan ligt. Ik heb dit geleerd doordat een gezondheidsprobleem mijn kansen om op mijn twintigste in het leger te gaan verpestte en mijn studieloopbaan vertraagde. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Ik leer dingen te accepteren die buiten mijn macht liggen. Net als een kind wiens ouders besluiten om alles overhoop te gooien en naar een andere stad te verhuizen, heeft dit gevoel van hulpeloosheid, maar tegelijkertijd de wetenschap dat God zal voorzien, me eigenlijk een beetje troost gebracht.
Of ik de liefde zal vinden en hopelijk een gezin zal stichten, is uiteindelijk Gods beslissing. Maar ik heb het nare gevoel dat ik die dingen nooit zal vinden. Wat God ook besluit, het is in mijn beste belang.
Maar zelfs als ik een gezin zou hebben, zou ik dan wel goed voor ze kunnen zorgen of een toekomst voor ze kunnen veiligstellen? Zouden ze kunnen gedijen in de wereld van vandaag? Gezien hoe de wereld nu is, en omdat ik weinig vertrouwen heb in het feit dat ik een goede vader kan zijn, zou het misschien oneerlijk tegenover hen zijn. Ik zou me schuldig voelen als ik ze op de wereld zou zetten omdat ik kinderen wil, in plaats van dat ik aan ze denk.
Ik denk heel goed na over mijn beslissingen met betrekking tot het stichten van een gezin. Als ik er niet zeker van kan zijn dat ik in bepaalde behoeften kan voorzien, neem ik geen kinderen. Maar zelfs als ik geen kinderen krijg, zou een partner om mijn leven mee te delen al een enorme zegen zijn. Ik probeer gelovig te zijn en eraan te denken dat God voor mij en mijn gezin zal zorgen, als Hij mij daartoe zegent. Maar het is een zorg die ik niet van me af kan zetten.
Ik zou alle adviezen en gebeden van iedereen hier erg waarderen, zodat ik me niet alleen voel in deze strijd. Vooral woorden van andere singles zouden zeer welkom zijn. Ik hoop dat ik op een dag vruchten kan afwerpen.